누군가가 ‘한국’을 이야기 하면, 사람들은 K-pop, k-drama 그리고 그들의 패션을 먼저 생각합니다. 이것들이 유명하고, 유행하고,  Asian 이웃 국가를 포함해 세계 여러 국가에도 영향을 주고 있는 것은 부인할 수 없는 사실 입니다. 저는 한국이 훌륭한 국가라고 생각합니다.

‘위대함’은 국가가 생겨날 때부터 쉽게 가질 수 있는 것은 아닙니다. 위대함은 날카롭고 효과적인 연장이 되기 위해 오랫동안 어려운 제조 과정을 겪는 단단한 금속 조각과 같습니다.

한국의 발전은 이러한 금속에 비유할 수 있습니다. 과거에 한국은 전쟁, 가난 그리고 경제불안정 같은 위기를 겪었습니다. 하지만, 오늘날 한국은 강하고 성공적으로 성장했고, 세계 여러 나라에게 존경과 찬사를 받고 있습니다.

가진 필리핀 학생으로써, 저는 교육 분야에 대한 한국 학생들의 의식(appreciation of the Korean )을 높이 평가합니다.  저는 매우 열심히 공부하고 근면 성실한 한국 학생들을 보고 있습니다. 그들은 교육을 더 나은 삶에 도달할 수 있는 중요한 열쇠로 생각합니다. 그리고 학생들은 이러한 생각을 서로 공유합니다. 한국은 제가 필리핀 국가에게 원하는 가장 우수한 선진 교육 체제 중 하나를 시행하고 있습니다.

개인적으로, 저는 제 인생에서 실수를 저지르고 어려움을 경험한 적이 있습니다. 하지만, 제 인생 목표를 달성하기 위해선 결코 어려움을 피할 수 는 없습니다. 그리고, 저는 한국을 보고 교훈을 얻었습니다.

한국은 제가 어떤 것을 더욱 잘 할 수 있도록 동기를 부여합니다. 그리고 저는 국가가 발전하고 성공하기 위해서는, 성실함 그리고 국민들이 협력하는 투명한 정부가 필요하다는 것을 알았습니다. 이것들이 바로 국민을 위한 다양한 기회와 좋은 교육 체제를 가진 유망한 국가를 만들 것 입니다.

저는 우리 필리핀 국민들이 그들 자신을 전체의 구성원으로 인정하고 함께 일하는 날을 희망합니다 필리핀은 아마도 젊은이들을 위한 훌륭한 교육을 제공하지 못할지도 모르고, 한국과 같은 패션과 음악 스타일을 가질 수 없을 지도 모릅니다. 그러나 저는 우리 필리핀 국민들에겐 천부적이고 특별한 재능이 있다고 믿습니다. 그리고 우리가 이미 가지고 있는 재능들을 잘 활용한다면, 필리핀은 아주 순조롭게 위대한 국가로 태어날 수 있다고 생각합니다. 그리고 마침내 우리는 마음 속 어딘가에 숨겨져 있던 밝은 빛을 발견할 수 있을 것입니다.

 

This was my speech last Korean Speech Competition in my University.

 

this is a post about the Ms. Universe beauty pageant. i know it’s really late but i still want to make a post for our contestant, that is, Ms. Philippines 🙂

everyone’s talking about the way she answered in the answer and question part. it received many opinions from the viewers all over the world. one of them, if not the most famous one, is Oprah’s comment about how Ms. Philippines should have won the pageant.

Oprah Winfrey say’s via NBC News

“I have reservations with the results. If the only basis is the Q and A part, after having been trimmed down to 5, Ms. Philippines deserved to win. What made her different from the rest is that she had no seconds to reconsider of her answer as she had no interpreter to break the ice. The rest had their interpreters and having brakes on seconds to think about their answers. Hands down, Ms. Philippines answered straight to the point.”

everyone has an interpreter but she did not have, but though they might be a language barrier, since English is a second language to her, that did not change that she gave a very good answer. quick, no doubts, direct to the point.

another thing is that, i feel proud of her 2 times 🙂 one is because she’s a Filipina and second is because we have same University. haha! i know i know what you’re thinking. i’m sorry to feel this way, but i’m happy that Shamcey won the Bb. Pilipinas pageant. really beauty and brain 🙂

P.S. i think Leila Lopes looks like Venus Raj.Philippines’ Ms. Universe 2010 contestant.

one step at a time. Filipinos, let’s aim for a greater victory next year, but this time, let’s rejoice and be proud for what Ms. Supsup’s achievement–since it’s a country’s achievement too.

here’s a clip of her question and answer portion 🙂
http://www.nbc.com/assets/video/widget/widget.html?vid=1354617
 

this is hell. well. not really hell. but now i start to feel the pressure from my parents. well, parent actually. last weekend, i saw my father cried.

this is the first time in my 19 yrs of existence. i couldn’t believe it at first and i felt awkward and scared at the same time. i never see him cry, even when the rough times come. never. you don’t have any idea how rough it would be. like we almost lost half of our house, and not to mention the problem my parents met last decade. well it has something to do with their relationship and i was still in my first year in high school.

but last weekend, he cried in front of me. probably the alcohol gave him enough courage to speak to me and be emotional in front of me.

i was watching my university as they play basketball against the other school. i kept on changing the channels because i already got the idea that my school would lose 60% but i think they pretty did well. then my father came down from upstairs and sat next to the me. well, not really next to me, he sat on the other chair close to me. and i was startled when he spoke to me with uncertainty:

“tell me if you can still study at the University, tell me if you cannot”

his words flung into my head but i hid it with my smile and answered with a stern voice:

“of course i can”

i am an extending student and so he thought that i can no longer survive the college life.  my life as a college student is like a roller coaster. well not really, but i’m still hoping that it’s still like a roller coaster. there’s always the downs and i am so used to that kind of feeling but i’m not giving up, though the tasks are quite hard and the problem really lies inside me. i’m recuperating, every single day, i am trying. until now and tomorrow. i will never give up.

now i’m back in the University, and before i leave the house in our province, i talked to my mom and told her to give me 2 years staring this semester. 2 years and i will proudly give them my “sablay”

so i have lived a normal life for almost three years without my phone. it’s either my sister let me borrow hers or my mother’s. (okay, it’s not really normal but i can survived without the use of the phone) maybe it’ll be weird to others, but the only thing that changed was that my social circle grew narrower. and i lost communication and contacts. some of my friends are now just acquaintance to me. but things will change starting from now. because my brother bought me a new cellphone.

i couldn’t believe it at first since this is the very first time he bought me something. well i think this phone will be my ticket back to the normal world. 🙂

oops! i hope not to lose this in the near future

this is the story i made for my subject, Malikhaing Pagsulat 10 (creative writing). and also i forgot to post this last weekend :< sorry. but anyway, here it is now. written in Filipino.

Madilim ang langit kahit lampas na ng alas otso ng umaga. Nagbabadya na naman ang malakas na pagbuhos ng ulan. Pusturang-pustura na si inay habang nakaupo naman si itay sa may tarangkahan ng bahay. Dinalhan ko siya ng mainit na kape noong alas sais pa lamang ngunit, hanggang ngayon ay hindi niya ito ginalaw. Nakatuon lamang ang kaniyang mga mata sa lugar na, kaylanman, ay hindi ko mararating. Limang taon na ata ang nakakaraan mula nang maospital si itay. Mula noon, parati na lamang namumugto ang mata niya. Pero sa isip ko, baka dala lang iyon ng naging sakit niya.

“Gisingin mo na ang kuya mo. Mauunahan na siya ng langgam sa hapag,” aniya ni inay. Pumanik ako sa kwarto ni kuya at nakita ko siyang nakahiga sa kama niya. Pareho sila ni itay na nakatitig sa kawalan. Pero hindi katulad ni itay, ang mga mata ni kuya ay hindi namumugto. Lumapit ako sa kaniya at inayos ang wheelchair na pag-uupuan niya. “Nakahanda na ang agahan kuya,” sabi ko sa kanya. Walang imik si kuya, at hindi rin siya kumilos sa pagkakahiga. Maya-maya pa ay pumanik na din ang inay at pinababa na ako para asikasuhin si naman itay.
Tuwing umaga, ganito ang gawain namin ni inay. Salitan kami sa pagtulong kay itay at kuya sa pagbangon at pagkain. Pagkatapos ng klase ko sa buong araw, uuwi ako kagaad para may makasama sa bahay sina kuya. Sabi ni inay sa akin, sina kuya at itay ay maihahalintulad sa dalawang taong nakatira sa magkaibang isla. Hindi pwedeng puntahan ni itay si kuya dahil sa paralisado niyang katawan. Si kuya naman, bagama’t may gulong ang kanyang wheelchair, ay hindi namin nakitang makipag-usap kay itay. Ilang taon na ring ganito ang sitwasyon ng pamilya namin. Ang dinig kong sabi ng kapitbahay namin, may malas raw sa buhay namin. Pero hindi naniniwala si inay sa malas, kaya naman hindi rin ako naniwala.
“Tay, aalis na kami ni inay,” sambit ko sabay yuko sa kaniyang mga kamay para magmano. Tinawag akong muli ni inay nang nasa unang baiting na sila ng hagdanan ni kuya. Dali-dali akong pumanik para ibaba ang wheelchair. Binuhat naman ni inay si kuya hanggang makarating na sila sa kusina. Kinuha ko ang bolang ginagamit namin sa paglalaro ng basketball at saglit na tinawag ko si kuya, noong sandaling hawak ko ang bola, ngunit hindi niya ako nilingon. Ewan ko ba. Hindi naman paralisado ang buo niyang katawan, pero hindi niya ako nagawang lingunin.
Bumuhos na ang malakas na ulan at nagmadali na kaming umalis ni inay. Ayaw niyang mabasa ang damit ko para maganda raw tingnan sa kodakan. Malakas ang buhos ng ulan, na halos mapuno na ng tubig ang buong kalsada, kaya’t pinahubad ni inay ang rubber shoes ko. Mahihirapan daw kasi akong tumakbo at saka nakakahiya kung mabasa ito sa court. Dumating kami sa sports complex at hindi magkamayaw ang mga tao. Madami ring sasakyang pangmayaman ang nagkalat sa gilid nito. Tuwang-tuwa ang mga tambay sa tuwing nahahagip sila ng kamera. Pangarap daw kasi nilang makita sa tv.
“mamaya sa kodakan ngiti anak ha,” paalala ni inay. tinawag ako ni coach nang makita niya akong nagsusuot ng rubber shoes. Kaylangan na raw akong magwarm-up para mamaya pagdating ng bisita ay bibo kami sa paglalaro. Sumunod ako at nagpakitang gilas sa pagtakbo, pagdribble, pagpasa at pagshoot ng bola, hanggang sa magsimula na nga ang huling laro. Dati ko na itong ginagawa. Makailang-ulit na sa utak ko at kabisado ko na rin ang court. Pero hindi tulad ng dati, ngayon, hindi na kasing saya ang paglalaro ng basketball. Dalawang puntos ang lamang ng kalaban at ilang segundo na lang ang natitira. Isang 3-point shot lang ang katapat nito, isip ko. Nagtime-out si coach at hindi ko alam kung malas ba o swerteng ako ang titira ng tatlong puntos. Hindi ako magaling sa malayuang pagtira. Pakiramdam ko, hindi aabot ang kakahayan ko para ipasok ang bola sa ring. Kinakabahan ako at rinig ko ang pagtibok ng puso ko nang inilabas ko ang mga paa ko sa linya at buong tapang kong pinakawalan ang bola sa mga kamay ko. Naalala ko lahat; ang araw na maospital si itay at ang araw na maaksidente si kuya. Pero mas nangibabaw ang alaala ko noong tinuturuan nila akong magbasketball. Sa sandaling paghampas ng bola sa gilid ng ring ay ang sandaling paglukso ng aking damdamin. Hindi ko maipaliwanag, ngunit parang may tapik akong naramdaman. Tapik na nagbigay sa akin ng sigla at pag-asang manalo.
“No dream is too big,” ang sabi ng sikat na coach galing ibang bansa. Isa-isa niya kaming hinawakan sa palad na karaniwang gawain ng mga pulitiko. Hindi ko maintindihan kung bakit tirik ang kasiyahan ko noong hawakan niya ang kamay ng katabi ko. Kumaripas ako ng takbo paalis ng linya at dagling kinuha ang bola naming nila kuya. Tuwang-tuwa yung coach nang binigay ko yung bolang pinaka-iingatan ni itay. Pag-uwi ko ng bahay, ibinigay ko kaagad kay kuya ang bola at nagmano kay itay. Umalis si inay para mamalengke ng pananghalian naming. Ako naman ay pumanik sa itaas naming at pinagmasdan ang pagtila ng ulan. Hindi ko alam kung nanaginip ako noong mga sandaling yun, pero nadinig ko ang marahang salita at sandaling pagtawa nila kuya.

10 months have passed. wow. let’s see if i can still keep this blog. well i do have another blog, but it’s a tumblog. i actually don’t consider tumblr as a BLOG. just a place to post pictures and to expose your fangirlism. well if you are obsessed for a thing or to someone.

that’s my opinion. no offense meant intended guys. okay?

let’s have some update.

1. i’m back to school. i’m a student again :p

2. i still don’t have a major in university, but it’s better now i think since i know what i really want in my life

3. i returned in being so so so much poorer. haha! but it’s okay. it’s hard. but it’s okay.

4. i want to believe i am more mature now than i used to be. 😀

5. and and, i am really positive to have my work in the market (SOON)

i’ll write something to read tomorrow. i think i’ll just post my short story tomorrow. good night!

 

-br

i made a post last time. and i’m sorry because my mind was so crazy and not organize. so i forgot to post the video. haha. here is the video so you guys can witness how great this professor is.

next semester, i’m gonna join her class. 🙂

 

btw. her name is Prof. Winnie Monsod, a very well respected economist here in the Philippines. And i feel so honored to see her as one of the brilliant professor in my University :))